रूमानी

तुला माहितीय, मी नेहमीच तुझ्याआधी भानावर येते; तू तसाच असतोस, डोळे मिटून पडलेला, जरासा थकलेला.
मला ना नेमक्या त्याच वेळी भरपूर बोलायचं असतं. काहीही मनात येईल ते, अविरत. पण त्या पसरलेल्या मऊ शांततेला आता स्पर्शही करावासा वाटत नसतो. मी तशीच पडून राहते. निःशब्द.
झोप तर लागतच नाही मला, मग मी उगिचच कुठे उशा नीट करते. रजई अंगावर ओढते.
काळवेळाचे संदर्भ सापडत नाहीत. खिड़कीबाहेर पाहून मी अंदाज करते, की साडेचार वाजले असावेत. ढगाळ पावसाळी वातावरण. अशा वेळेला आवडतो हां सेपिया मोड.

हलके हलके पुसट होत जाणाऱ्या खुणा शोधते मी कुठेकुठे.. खांद्यावर दात रुतलेला दिसतो आणि एखाद नखाचा ओरखडा.
कड़कडीत चावलेले  अजूनही ओलसर ओठ.
तुझी आरपार जाणारी आणि अंगावर परत परत शेकडो काटे उभे करणारी नजर. कढ़त स्पर्शाचे कढ़त प्रश्न आणि त्याला तेवढीच धगधगती उत्तरं. धपापते श्वास आता विलम्बित लय पकड़तात.

तुझ्या तळहाता वरच्या रेषा पाहते मी.
लिहिलय का त्यात की, आपण आज इथे असे भेटू? रूमानी होउ? असे सुखवू एकमेकांना?

अशा गुंगीत ज़रा कुठे डोळा लागणार असं वाटेपर्यन्त तुला जाग येते. उठल्यावर आधी हातात मोबाइल येतो. वाजलेत सव्वापाच.. "खूपच" असं म्हणून घाईनी कपडे चढ़वतोस.

तुझी घाई पाहून मी पण आवरतेच् मग. विस्कटलेले केस नीट करते. रजईत अडकलेलं इयरिंग सोडवते. आयलायनर एव्हाना फिका पडलेला असतो, तो पुसूनच टाकते पूर्ण.

मला वाटतं तेव्हा अनेकदा, की परत मिठीत यावं तुझ्या, डोळे मिटून थांबावं काही क्षण. गुरफटून जावं. परत थोडीशी ऊब मिळावी.

मगाशी कट केलेले अनेक कॉल्स आणि बायकोचे मेसेज सांगत असतात की आज तुला मुलाला पिकअप करायला जायचंय.

तू माझा नाहीस ह्या वेदनेपेक्षाही अधिक खोलवर रुतलेलं असं काहीतरी घेऊन, मीही निघते तिथून.