Reconciliation .

तू जेव्हा म्हणला ना, don't call me again..  पोटात खड्डा पडला माझ्या, एकतर भयंकर चीडलेला असणार तू , शिवाय काही ऐकून घ्यायच्या मनस्थितीत नाही, कसं काय समजावणार मी तुला 😞

अजूनही खूप बोललास मला, त्याबद्दल काहीच राग नाही, साहजिक होती तुझी प्रतिक्रिया,. पण मला एकूण तुझ्या बोलण्या वरून फार शंका वाटायला लागली, की आता तुला हे नातं पुढे न्यायचं आहे की नाही ?

मी काय करावं अशी तुझी अपेक्षा आहे, ते विचारलं, अनेक वेळा माफी मागितली, खात्रीपूर्वक सांगितलं की असं परत घडणार नाही, चूक झाली, एकवेळ फक्त समजून घे, .. तरी तुझ्या डोक्यात अनेक गोष्टी येत राहिलेल्या, खूप प्रश्न, आणि उत्तरं देऊनही तुझं समाधान होत नव्हतं.

एकदा वाटून गेलं की, तुला आता बास झालं आहे हे, कंटाळा आला माझा, शिवाय सतत माझ्या चुकीच्या वागण्याचा तुला वैताग आला असणार, म्हणजे माझे अनेक जुने आणि नवीन होणारे मित्र आणि माझं त्यांच्या बरोबर वागणं, तुला खटकत होतं.

हा सगळा विचार केला आणि मीच बोलले ब्रेकअप बद्दल, खरंतर त्यांनी काहीच हासिल होणार नव्हतं, फक्त एवढं वाटलं की, कदाचित हे बोलून दाखवल्या नंतर तुला निर्णय घेणं सोपं जाईल

निर्णय हा की, ब्रेकअप केल्यावर तुला मनातून सुटल्यासारखं वाटत असेल, हेच हवं होतं हे realize होईल कदाचित, ..
किंवा असंही वाटेल की ब्रेकअप हा काय पर्याय नाही, असे दोन्ही विचार करून मी ते बोलून टाकलं


शिवाय त्या दिवशी तू मला भेटायचं पण टाळलंस,, खरंच काही सकारात्मक उरलंय का आपल्यात अशी शंका यायला लागली.. .. उगीच ताणून धरतोय का ? .. इथून पुढे एकत्र भविष्य असणार आहे का ? ... तुझा विश्वास बसणार च नसेल तर ह्या क्षणी देखील खेचण्याचा काय हक्क आहे ?


पण तुझ्या पासून अलग वाटलं नाही कधीही.  ब्रेकअप बद्दल मी बोलले, आणि तू ते नाकारावस असं फार वाटत होतं. त्या रात्री तर झोप च नाही मला,.. पहाटे उठून तुझ्या इथे आले, काही नाही, केवळ तुला पाहायला.. आधी मी चुपचाप तुला बघून लांबून जाणार होते.
 मी कमी पडतेय हे जाणवत होतं, पण तुझ्या कडून काही येत नव्हतं,  माझ्या हातात गोष्टी उरल्या नव्हत्या.


त्यानंतर परवा , जेव्हा आपण भेटलो, म्हणजे तू बोलावलंस भेटायला .. नेमकं काय झालं होतं त्या दिवशी ? तुला का वाटलं भेटावंस? आदल्या दिवशी तर नको वाटत होतं ना ? आपण तेव्हा ठरवलं, की हळूहळू positive वागायचं.. कारण खरंतर दोघांनाही relation तुटायला नकोय..

खरंच इतकं सहज तुटेल असं वाटतं? आपण दोघंही होऊ देऊ ? आपलं प्रेम इतकं कमजोर कधी झालं?
हे असलं ब्रेकअप होत नसतं बरका, जे आपण केलं, सॉरी मी केलेलं 😁

तुला एक खरं सांगू, परवा तू "reconciliation" च्या attempt बद्दल विचारलंस तेव्हा मला हुश्श झालं😬 कारण तुला स्वतःहून वाटलं हे महत्वाचं, ज्याची मी वाट बघत होते. 

अशा वेळी तू फार गोड होतोस अरे, जसा इजहार करतोस  ...  ज्या तऱ्हेने मला मनवायचा प्रयत्न करतोस ते इतकं मोहक असतं, मी जरा उगीच च भाव खाते अशा वेळी😉 तुला कळतं का ते?

मी तुला बोलले तसं की, आपली भांडणं होतात ह्यात चांगली गोष्ट अशी आहे की आपलं बोलणं थांबत नाही, भले बाकीच्या लोकांच्या दृष्टींनी आपण खूप कीस पाडत असू एखाद्या गोष्टीचा, पण ते तसंच झालं पाहिजे, ..एखादी अप्रिय गोष्ट बोलायची मी टाळते.. मग ती मनात साचून राहते, त्यापेक्षा हे बेस्ट आहे, आपण बोलून मोकळे होतो.


एक गोष्ट नक्की कळली ह्या दिवसात परत एकदा, की तू खूप involve आहेस माझ्यात, .. जरी रोजच्या कामाच्या पसाऱ्यात घरच्या टेन्शन मध्ये ही गोष्ट चमकत नसली, तरी ती आहे..  तिची वेळ आली की ती झळाळून उठते एवढं नक्की.

सवय

जुन्या गोष्टी आठवायला लागल्या, वर्षभरापूर्वीच्याच का असेनात, आठवणी तयार झाल्या वगैरे म्हणायला ठिके, पण म्हणजे जुने झालो की काय आपण एकमेकांसाठी !

शपथा वगैरे न घेता, बरे टिकलो नै सोबत?
फेअर इनफ.
मला ना असं कधीही वाटतं की हळूहळू आपलं बोलणं थांबेल, आपण भेटायचा आळस करू, बोअर होईल तेच तेच बोलून, आत्ता वेळ काढू शकणारे आपण तेव्हा खूप बिझी होऊन जाऊ.
आणि असंही वाटतं की असं होणं शक्य नाही.

आत्ता कुठे हळूहळू जशी आहे तशी वागायला लागलीय मी माहितीय? तू आलास घरी तरी मग गबाळ्या कपड्यात वावरू शकते मी, आता चालवून घेतोस तू हे कळलंय.

आता राग आला तुझा की हलकट आहेस तू, असं बोलून मोकळी होते मी. काही का वाटेना तुला.
मला ही बेफिकिरी आवडायला लागलीय.

परवा बघ, चहा करायला सांगितलास, मला माहित नव्हतं, तुला माझ्याच सारखा चहा चालतो कधीही..!
भारी अरे, मला चहा एकदम मस्त जमतो. गोड कडक गरम चहा. बिस्किटं बुडवून. ही अशी बुडवायची मजा कॉफीत येत नाही की नै? आपण आपले इतके दिवस उगीचच कॉफीचे भक्त होतो.

तर हे कळायला दीड वर्ष जावं लागलं.
म्हणजे अशा अजून भरपूर गोष्टी राहिल्या आहेत रे कळायच्या. हां, पण त्या कळल्याच पाहिजेत अशी सक्ती अजिबात नाही.

कळल्या- नाही कळल्या तरी तू तोच राहणार ना?
असाच वागणार ना? पंधरा वीस मिनिटं सांगून अर्धा तास उशिरा येणार ना? मी दमलोय, इतक्या लांब येणार नाही असं सांगणारच; हे गाणं डाउनलोड करून दे, ह्याचा नंबर पाठव, तिला ते विचार, नेटपॅक संपलाय जरा रिचार्ज कर, असं कामाला लावणारच. सवय झाली अरे आता.

आजकाल तूच सारखा म्हणत असतोस, "सवय झालीय तुझी, सवय झालीय तुझी.."
हे ऐकायला मस्त वाटतं खूप, आणि पुढचं वाक्य ऐकलं, "मोडायला अवघड जाईल" की तुटतं कुठेतरी. खड्डा पडतो पोटात. ह्या असल्या तुटाय-बिटायच्या गोष्टी कशाला करायच्या ?

आहोत ना एकत्र? भांडत नाही ना आपण? तू तुझा हक्क गाजवतोस ना व्यवस्थित? मला चालतं ना ते? ऐकते ना मी तू सांगतोस ते?
झालं तर मग.
सगळ्याच सवयी मोडायला पाहिजेत, असं काही नाही.

अनावृत्त

दुपारचं मऊ ऊन. बाहेर ऑक्टोबर हीट जाणवत असली तरी अपार्टमेंटवर सुखद गारवा.
उन्हाची तिरीप येत होती डोळ्यावर म्हणून कूस बदललीस तू. तुझ्या कुशीत साचलेल्या, हाताच्या विळख्यानी पडलेल्या उबदारपणातून मी थोडीशी अलग झाले.

त्या उबदारपणाची सवय झालीय इतकी की, तू जवळ असताना मला अंगावर पांघरूण घ्यावंस वाटत नाही. तूच पसरलेला असतोस अंगभर उभा-आडवा, व्यापून टाकलेलं असतंस.

अनावृत्त शरीराबद्दलचा काही आकस होता माझ्या मनात आधी, तो गळून पडला तुला भेटल्यानंतर.

सगळे आकार उकार उंच सखल जागा वळणं हे जणू नव्यानी समजलं मला.

पहिल्यांदा तुझ्या मिठीत शिरले होते ना, तेव्हाच कुठेतरी जाणवलं की हे माझं आहे, माझ्यासाठी आहे, वेगळं नाहीच. जसं की तू हा असाच असणार हे जणू माहितच होतं मला. तुझा स्पर्श असाच असेल, उबदार, आश्वासक.. .. रंग असाच असेल किंचित रापलेला.. .. चव अशीच असेल, ओठावर रेंगाळत राहणारी.. .. आणि तुझी नजर अशीच असेल, आतुर, उत्सुक, खूप बोलणारी. तू माझ्याकडे पाहावंस असं वाटतं मला, आणि पाहू नयेस असंही.
तू काहीसा राकट वागतोस आणि त्याचवेळी सौम्यही.

मी जे सगळं मनात बोलतच होते, तेवढ्यात तू वळलास, माझ्याभोवती पायांचा वेढा टाकलास. मी पाहिलं, तुझा चेहरा आपल्यातली एक उत्कट गोष्ट उघड सांगतो आहे.. अधिक प्रेमानं तुझ्या तरारून आलेल्या शिरेवर मी मूकपणे माझे ओठ फक्त टेकवले.

अपार्टमेंट

पस्तीस वर्ष जुनं अपार्टमेंट.
सामान आधी थोडं होतं, ते आता अजून कमी होत आलंय. पडदे मधे एकदा धुवून आणून लावले होते, ते तसेच आहेत धुरकट, फिके झालेले. मोठी फ्रेन्चविंडो आहे ती शेवटची उघडल्याला युगं लोटली असतील. बाहेर पडलेले अनेक कागद, स्टेटमेंट्स, मॅगझीन्स, लेटर्स, बंद पडलेलं घड्याळ, कम्प्युटरच टेबल.
कोपऱ्यामधून वर्षानुवर्षीची धूळ. जळमटं. लाइटचं कनेक्शन जाऊन तर किती दिवस झाले.
दरवाजापासून आरशाच्या खोलीपर्यंत यायला वीस पावलं लागतात. थेट आत. अधेमध्ये न रेंगाळता.
एक दिवस तू सगळा पसारा दुसऱ्या खोलीत हलवलास. आवरायची वगैरे भानगड नाही. मोकळी चौकोनी प्रशस्त झाली ती रूम.
दोन्ही खिडक्यातून सोनेरी मंदसा उजेड चमकत असतो. आत शिरेल न शिरेल इतपत.

एक आरसा, पडद्याच्या रिंग्स, भिंतीत रोवलेले हुक्स एवढं सोडलं तर वर्तमान दुनियेशी संबंध दाखवेल असं
त्या खोलीत काहीही नाही.

मला तिथे त्या खोलीत आपला एक मोठ्ठा फोटो लावायचाय. फ्रेम करून. ब्लॅक अँड व्हाईट.
एक छोटं कॉफीमशीन विथ 2 मग्स.  आपल्याला सारखी कॉफी लागते ना? गरम कडक आणि किंचित कडवट.
पाच सहा उशा हव्यात,
मऊमुलायम उबदार पांघरुणं हवीत.

अस्ताव्यस्त पसरायला. पायात पाय अडकवून. बोटं एकमेकांत गुंतवून.
बोलत राहू अखंड. माणसांबद्दल, कामाबद्दल, पैशाबद्दल, भूतकाळ आणि भविष्याबद्दल. आपण भेटलो त्याबद्दल. आठवून हसू.
तुझी पकड घट्ट होईल, अधिक घट्ट बिलगेन मी तुला. बाहेरचे आवाज आत यायचे थांबतील. त्या काळापुरते जगाला विसरून जाऊ आपण.
अडसर दूर होतील एकेक. हळूहळू.
काही श्वास रोखून घेऊ, काही उष्ण श्वासाचे आवाज खोलीत घुमतील.  एरवी शांत शांत असणारी ती जागा मग आपल्या असण्यानी झळाळून उठेल.

मोरपिसं

भीति इतकीच असते की,
खुणा सापडतील.

दिसेलच ती नजरेतली चमक,
कदाचित बोलून जाईल ती नको ते.

सापडतील उमटलेले कैक शहारे
आणि ऐकू येतील
अस्फुट कुजबुजते
कित्येक हळवे शब्द

लक्ष जाईलच त्या विखुरलेल्या
पाठीवर अस्ताव्यस्त रुळणाऱ्या
खुल्या बटांकडे

सापडतील उधाणलेल्या
सुखाच्या शुभ्र लाटा
आणि तरारुन येईल एखाद्
चुटपुटता कोवळा व्रण

जाणवतील विझत आलेले
मऊ मुलायम, अधीर स्पर्श
आणि अजूनही सलगी करणाऱ्या
हळूवार बिलगणाऱ्या सावल्या

पुरवते मी तो भरभरून घेतलेला
खोलवर पोचलेला एकच एक
अनभिज्ञ श्वास
आणि हसते मान मागे टाकून
दिलखुलास, मुक्त, बेफ़िकीर.

सापडल्या बाकी शेकडो खुणा
तरी ती अंगभर पसरलेली
अनगिनत मोरपिसं,
ती तशीच राहतात.
अल्लद, तरल, मखमली आणि अव्यक्त.

रूमानी

तुला माहितीय, मी नेहमीच तुझ्याआधी भानावर येते; तू तसाच असतोस, डोळे मिटून पडलेला, जरासा थकलेला.
मला ना नेमक्या त्याच वेळी भरपूर बोलायचं असतं. काहीही मनात येईल ते, अविरत. पण त्या पसरलेल्या मऊ शांततेला आता स्पर्शही करावासा वाटत नसतो. मी तशीच पडून राहते. निःशब्द.
झोप तर लागतच नाही मला, मग मी उगिचच कुठे उशा नीट करते. रजई अंगावर ओढते.
काळवेळाचे संदर्भ सापडत नाहीत. खिड़कीबाहेर पाहून मी अंदाज करते, की साडेचार वाजले असावेत. ढगाळ पावसाळी वातावरण. अशा वेळेला आवडतो हां सेपिया मोड.

हलके हलके पुसट होत जाणाऱ्या खुणा शोधते मी कुठेकुठे.. खांद्यावर दात रुतलेला दिसतो आणि एखाद नखाचा ओरखडा.
कड़कडीत चावलेले  अजूनही ओलसर ओठ.
तुझी आरपार जाणारी आणि अंगावर परत परत शेकडो काटे उभे करणारी नजर. कढ़त स्पर्शाचे कढ़त प्रश्न आणि त्याला तेवढीच धगधगती उत्तरं. धपापते श्वास आता विलम्बित लय पकड़तात.

तुझ्या तळहाता वरच्या रेषा पाहते मी.
लिहिलय का त्यात की, आपण आज इथे असे भेटू? रूमानी होउ? असे सुखवू एकमेकांना?

अशा गुंगीत ज़रा कुठे डोळा लागणार असं वाटेपर्यन्त तुला जाग येते. उठल्यावर आधी हातात मोबाइल येतो. वाजलेत सव्वापाच.. "खूपच" असं म्हणून घाईनी कपडे चढ़वतोस.

तुझी घाई पाहून मी पण आवरतेच् मग. विस्कटलेले केस नीट करते. रजईत अडकलेलं इयरिंग सोडवते. आयलायनर एव्हाना फिका पडलेला असतो, तो पुसूनच टाकते पूर्ण.

मला वाटतं तेव्हा अनेकदा, की परत मिठीत यावं तुझ्या, डोळे मिटून थांबावं काही क्षण. गुरफटून जावं. परत थोडीशी ऊब मिळावी.

मगाशी कट केलेले अनेक कॉल्स आणि बायकोचे मेसेज सांगत असतात की आज तुला मुलाला पिकअप करायला जायचंय.

तू माझा नाहीस ह्या वेदनेपेक्षाही अधिक खोलवर रुतलेलं असं काहीतरी घेऊन, मीही निघते तिथून.

Contract

अशी काय वागतेस ग?

प्रश्न इतकाच होता तरी त्या मागचे
strange weird irrational असे शब्द मला वाचता आले.

आता काय वाईट वाटत नाही हाँ मला.
कारण असं पट्टीनी रिलेशन आखता थोडीच् येतं?
हे असं असंच बोलायचं, ह्या गोष्टीवर वाद घालायचा नाही, ते सोडून द्यायचं, आणि तो विषय तर अजिबात ताणायचा नाही.
चौकटीत बसवल्याप्रमाणे वागायचं.
हे म्हणजे सध्या तू खातोस तसलं घास-फूसच झालं की. कसला मसाला नाही की तर्री नाही. मला हे असं मेणचट वाटतं सगळं. ना आकार उकार, ना कुठली चव.
"its okay, no problem, i can understand" अशी नाटकं मी फार काळ नाही करू शकत. मग "stupidity" डोकं वर काढ़ते ती अशी.

इतकं बोलतोस, तरी मला माहीत आहे की तसा बरा आहेस तू. मनात काही ठेवत नाहीस. असं सारखं सारखं तू मला सूचना देण्यापेक्षा, बघ कसं वाटतंय, रिश्ता निभाने के सौ तरीके' च्या धर्तीवर आपण " behaviour contract" तयार करुया का?

जिथे एखाद्या (माझ्यासाठी emotional, so romantic)
प्रश्नाचं__जो प्रश्न तुझ्यासाठी मुर्ख आणि impractical असतो__ त्याचं  "काय सांगतेस!!!" इतकं कंटाळवाणं उत्तर असू शकत नाही;
Reply करायला अर्ध्या दिवसापेक्षा जास्त वेळ झाला तर पेनल्टी लावण्यात येईल; शिवाय मस्का मारायला "her highness" आणि राणी हे शब्द banned आहेत.

बाकी क्लॉजेस आपण दोघं मिळून ठरवू. या बाबतीत माझी मनमानी करणार नाही मी. तुला बरोबरीचा चान्स असेल.

तुला हीच भाषा कळते ना? व्यावहारिक? With due respect to all the manners, rules and regulations?

मी मात्र चंद्र_तारे, नक्षत्रांनी जोडलेली नाती, अशा कुठल्याही कल्पना सोबत घेऊन जगते. स्वतःच्याच् विश्वात मग्न पण बराचसा आनंद तुझ्यावर अवलंबून असणारी.

आता काय करू ह्याचं, वाल्या सगळ्या प्रश्नांना उत्तर सापडल्याच्या खुशीत मी होते, तुला बऱ्यापैकी पटवलं सुद्धा
तेवढ्यात
" sure, i will just consult my lawyer first" असं बोलून ते नवं कोरं करकरीत उत्तर टरकावून टाकलंस तू.