समांतर

खूप हसले मी काल. स्वतःवर.
एकच वाक्य बोललास तू; आणि अचानक काही गोष्टी लख्ख समोर चमकल्या. एकच वाक्य पुरलं; जे की तू खूप आधिपासून सांगत आलायेस; नेहमीच सांगतोस; त्याचा "अर्थ" काल समजला.

स्वतःच्या तंद्रित राहिल्याबद्दल आश्चर्य वाटतंय. मला माहीत नव्हतं असं अजिबात नाही, पण लक्षात आल्यावर खड्डा पडला पोटात एकदम. खरंच.
नेहमीप्रमाणे मी कशी "इम्पॉसिबल" आहे; असं वाटेलच.
पण आहे हे असं आहे. असंच राहणार. तू किंवा मी दोघंही बदलणार नाही. गोष्टी जुळून येणार नाहीत. समांतरच राहणार!

किती काय काय बोलले आहे मी आत्तापर्यन्त. किती जास्त गुंतले मी तुझ्यात; काय काय ठरवलं आपण; वाट पहायची ठरली; वेळ द्यायचा ठरला.
फिजूल वाटतंय ते अचानक.

तुझं बरंय नै का? साधे सरळ हिशोब; गुंतागुंत नाही. Pretty clear about your own thoughts and actions!
नाही नाही.. sarcastically नाही बोलत मी. खरंच आहे तुझं.
जे जसं आहे ते तसंच सांगितलंस तू कायम. ती मी होते की जिला अर्थ कळलाच नाही. मी सोईस्कर (गैर) समज करून घेतले; आणि तू मजा पहात बसलास.

मला नेहमी भीती वाटायची; स्वतःचीच. जो काही "madness" आहे ना तुझ्याबद्दल; त्याची भीती. इतकं जास्त गुंतणं पण चांगलं नाही ना. पण बरं वाटलं मला; वेळेत कळलं ते चांगलं झालं. खूप जास्त अपेक्षा, स्वप्न, गृहितकं आणि false ambitions यातून बाहेर आले मी.

तुझ्यासारखं जमलं पाहिजे, असं वाटायचं आणि ते बोलून पण दाखवायचे की मी तुला. आता जमेल बहुदा. तुलाही त्रास कमी देईन; प्रश्न कमी विचारीन;
Will keep it really simple, baby !

सगळे गुंते सुटले, उत्तरं मिळाली, उद्देश् स्पष्ट झाला. मला माहितीय, तुला हे सगळं " extreme" वाटत असणार. ते तसं आहेच. पण ओसरेल आता हळूहळू. थोड़ा वेळ लागेल, पण होईल नक्की.
कमाल आहे माझी; कसं लगेच accept केलं मी! एरवी किती वेळ लागतो, पण लौकर समजावलं मी स्वतःला.

उलझी हुई थी मैं; सुलझ गई!

अशा काय एका रात्रीत इमोशन्स बदलणार थोडीच आहेत; आणि एकदम इंवॉल्वमेंट कमी पण नाही होणार. तसं वरवर पाहिलंस तर सगळं जसं होतं तसंच आहे.

त्यामुळे भेटत राहूच आपण. फ़क्त अर्थ बदललेला असेल.

निमित्त!

कारणांनिमित्त आणि कारणांशिवाय,  कामासाठी आणि सुट्टीच्या दिवशी, power packed schedule मधे वेळ काढून.. बाकी लोकांसमोर कामाचं बोलताना आणि दोघंच असताना काहीही न बोलता देखील का असेना पण या आठवड्यात भरपूरच भेटलो आपण.
मुळात तुला भेटायला आता कारण शोधायची गरज नाही. सुट्टीच्या दिवशी तर भेटलंच पाहिजे आपण, आणि एरवी  कामानंतरचा स्ट्रेस बस्टर म्हणून. शिवाय तुझ्यासाठी वेळ नाही असं कधी होत नाही.
बाकीच्या लोकांसमोर भेटायचं म्हणशील तर मला आवडतं अशी जुजबी ओळख असल्याचं नाटक करायला..जेव्हा की खरंतर मी न बोलता देखील खूप काही बोलत असते आणि तुला ते जाणवत असतं. अर्थात अनेक वेळा वाटतं की आजुबाजूची माणसं, आवाज, हालचाली, बोलणं सगळं सगळं लुप्त व्हावं काही क्षणांसाठी. पण ठिकै..असंही भेटण्यात मज्जा येते.

मंगळवारी कोर्टवर कॉम्पिटिशनला भेटलो सकाळी सकाळी आणि मैचेस ना वेळ होता म्हणून कॉफ़ी घ्यायला गेलो. मस्त होती ना कड़क वाफाळती. त्या छोटयाश्या हॉटेलमधे मिळाली झकासच.
दुसऱ्या दिवशी तुझ्या ऑफिस साठी वॉलपेपरचं डिजाईन फायनल करायला पार कसब्यात. भरदुपारी. लंचअवर मधे धावतपळत. बिनधास्त नो पार्किंग मधे गाडी लावून.
ईदच्या सुट्टीला ठरलंच होतं भेटायचं. निवांत. भरपूर वेळ. बऱ्यापैकी रश होता; आपलं खाऊन झाल्यावर तू पुढे गेलास गाडी आणायला.
डेरिओजच्या माणसानी बियरचे पैसेच लावले नाहीत. मी देखील लक्षात आणून दिलं नाही; निघाले तशीच आणि तू विचार "टीप ठेवलीस का?!"

नंतर देखील CA कड़े रिटर्न्स भरायच्या मागे असताना; थोडंसं बरं वाटत नसताना जेमतेम तासाभरासाठी का होईना पण भेटलोच आपण. कधी मी उशिरा पोचले; कधी तू खूपच लौकर येऊन थांबलास. कसं का असेना, जमवलंं न आपण!

अती झालं का? नाही न?
शिवाय आपण एकदाही भांडलो नाही बघ! सगळं अगदी गोडीत. अजूनतरी आपल्याला कंटाळा आलेला नाहीये.

मला काय वाटतं माहितीय.. " I need my space" अशा वाक्यांचा आधार घ्यायची जोपर्यन्त आपल्याला गरज पड़त नाही तोपर्यन्त असंच भेटत राहू आपण. तू म्हणालास तसंच.."things cant get better than this"

Pure Harmony

"प्लीज् बरंका"
असे "आवरा"वाल्या टोन मधले तुझे शब्द ऐकून गम्मत वाटली मला.
हे माझे शब्द आहेत. ख़ास माझे.
तू जसेच्या तसे चपखल वापरलेस. अगदी लहेज्यासकट.

"तू नेहमीच अशी टिपिकल पुणेरी पेठी बोलतेस का?"
जेमतेम ओळखीच्या दिवसात तूच विचारलं होतंस मला.

जसा काही तू ह्या गावचाच नाहीस. म्हणजे पेठी नाहीयेस पण किमान पुण्याचा तर नक्कीच आहेस ना?
 आणि हो मी अशीच बोलते. मुद्दाम टोचून बोलायचं डोक्यात नसतंच; पण सवयच आहे तशी. सरळ म्हणून काही बोलायचं नाही. आणि आजकाल तू देखील ते सहीसही उचललं आहेस. तुझ्या नकळत तू माझ्यासारखं बोलायला लागला आहेस. झेपत नसताना पण कुठले कुठले अवघड मराठी शब्द वापरतोस.
"तुझ्याबरोबर राहून बाकी काही नाही तरी माझं मराठी सुधारणार हे नक्की" हे असले आहेर देतोस वर.

तू सारखीच माझ्या "ऐक ना" ची नक्कल करतोस. शिवाय असं का विचारल्यावर "तू बोलतेसच अशी गोड आणि ठसक्यात; एकदम ओरिजिनल!" हे उत्तर मिळतं.

माझी गोष्ट काही वेगळी नाही. तुम्हारी बोली बोलने लगी हूँ मैं ! केवळ तुझे शब्दच नाहीत तर तुझाच attitude_approach. तू बोलतोस तसं सहज सोप्पं बोलते.

एरवी इतकी धार असते ना माझ्या शब्दांना. एकदम फटकळ. तोडून टाकते मी सहज. पण आता हळूहळू तुझ्यासारखं जमायला लागलं मला. बोथट होऊन जाते जेव्हा तुझ्याशी बोलते. अगदीच नरम. काळजीपूर्वकच म्हण ना.

संगत का असर म्हणावं तर इतकेही वरचेवर भेटत नाही आपण. फोनवर बोलायच्या वेळा अगदीच कमी येतात. तरीही "संवादी" आहोत.
ख़ास माझे शब्द आता तुझेही झालेत. तसे ते तुझ्या तोंडून ऐकताना अजूनच ख़ास वाटतं.

Now we speak the same language. काही तुझे तर काही माझे शब्द. "कनेक्ट" झाल्यासारखं वाटतं. आपल्या मधे असलेले अनेक फरक तेव्हा धूसर होतात. आपल्या गाण्यांच्या आपल्या चाली बांधतो आपण. नेमके सूर जुळल्याचं समाधान.
Pure Harmony!

त्रिकोण

पिक्चर मधे दाखवलेल्या बहुतेक सगळ्या love stories ना प्रेमाचा तिसरा कोन दाखवलेला असतोच असतो.
ते दोघं एकमेकांच्या गाढ़ प्रेमात बुडलेले आणि तिसरा/ तिसरी व्यक्ति "एकतर्फी"च. तिथे सगळा emotional मामला असतो आणि "मैं तुमसे प्यार नहीं करता/ करती"
असे जीवावर येऊन सांगतात किंवा मग जीवावरच उठतात.
बरं ते खरे प्रेमिक असल्यामुळे ते समजूतदार तर असतातच; त्यामुळे आपल्या बाबतीत साहजिकच घडतं ते चिडवणं त्यांच्या बाबतीत कधीच होत नाही.

त्यांना कधी insecure वाटत नाही; एकटे पडू अशी भीती नसते; आपल्याला "skip" केलं जाईल असे भलते विचार नसतात. उलट त्या तिसऱ्या व्यक्तिबद्दल "concern" असतो.
हे असलं वागणं मला झेपतच नाही. खोटं आणि सद्गुणांचा पुतळा टाइप.

नाही नाही.. मला insecure नाही वाटत. मी काही स्वतःला skip होउ देणार नाही.
आपल्या एकत्र असण्याबद्दल
(वाटत नसले तरी) confident आहे मी.
इतकंच कशाला, कधीतरी मीच उचकवते की तुला.. तुला आठवण करुन देते.
कारण तेव्हा खेळाची सुरुवात मी करते. एखाद सेट जेमतेम खेळत असेन असा; की तू माझी सर्विस ब्रेक करतोस. गड़बड़ते मग मी. सूत्रं तुझ्या हातात गेली की तुझ्या imagination ला पंख फुटतात.
मी घट्ट धरलेल्या प्रेमाच्या #RedHotBalloon ला टाचणी लागते.

"तूच विषय काढलास बरंका"
असं म्हणून तू मोकळा होतोस आणि मी पस्तावते. तेवढ़यापुरतं ते  डोळ्यासमोर येतं आणि पोटात खड्डा पडतो. सगळे तर्क वितर्क उगीचच कामाला लागतात.

त्यात तू आजकाल स्वतःहून चिडवण्याची आमंत्रणं लावून घेतोस; आणि वर मला ऐकवतोस की मी कशी sportingly घेत नाही; मलाच मस्करी कळत नाही.
"Just to add some spice" असे तुझ्यासारखे पत्थर दिल विचार नाही करता येत. सहजासहजी "हक्क"  (नीट ऐक: हक्क) सोडून द्यायची कल्पना पण घाबरवते.
एरवी असते तशी बेफ़िकीर ह्या बाबतीत का होत नाही मी? व्हायला पाहिजे, न?
"मला काssssही फरक पडत नाही" असं टेचात सांगता आलं पाहिजे. तुझ्या चिडवून घेण्याकड़े संपूर्ण दुर्लक्ष करता आलं पाहिजे.

बघते तरी; किती दिवस हे नाटक मी करू शकते ते.

चाय डेट

फार्म हाउस वरुन परत येत होतो तेव्हाची गोष्ट. रेल्वे क्रॉसिंग लागलं वाटेत आणि चहा प्यायला थांबलो. कशी निवांत वेळ होती न. शांत, स्तब्ध उतरलेली उन्हं. "मे" मधला संध्याकाळचा वारा. मोकळा रस्ता. पोहोचायची घाई नाही. शहरापासून दूर, रोखलेल्या नजरा नाहीत.
"अमृततुल्य" जवळ थांबलो. तू जाऊन चहा आणलास.
"कॉफ़ी & कुकिज" की दिल बहलाने वाली बात नहीं थी. बस कटिंग चाय..
गाडीतच बसून चहा प्यायला.
खरोखर असं वाटत होतं की हा क्षण असाच राहावा. कसलीही मोहोर उमटलेली नाही त्यावर. कुठलेही ओढून ताणून आणलेले विषय नाहीत किंवा शांततेच्या जागा भरायला शोधलेले व्यर्थ शब्द नाहीत.
जो वेळ त्या आधी आपण एकमेकांबरोबर होतो तो देखील तेव्हा गिरवावासा वाटला नाही. तू आणलेल्या स्ट्रॉबेरीजचा वास गाडीत भरून राहिला होता आणि मला उगीचच गोड वाटत होतं. फार्म हाऊस वरुन उचललेलं पुस्तक चाळलं जरासं. वेड्यावाकड्या अक्षरात तुझं नाव लिहीलं होतं त्यावर. "बाइंडिंग करायला हवंय" असं स्वतःशीच बोलले. जेमतेम पंधरा वीस मिनिटं असू तिथे, न?


" निघायचं?"  इतकंच विचारलंस तू; केवळ अर्ध्या तासाचं अंतर जायचं होतं आता.

आपण अनेकदा आपल्या कॉफ़ी डेट्स बद्दल बोलतो.. ठरवतो. Expensive kind of.. साजेसे कपडे वगैरे घालून जातो. तिथला माहौल पकडण्यासाठी फ़ोटो तर अनेकदा काढतो.

पण मला आजकाल परत परत ही चाय-डेट आठवते. अचानक समोर आलेली.
माझी सुट्टी संपली त्यादिवशी आणि नंतर तुला देखील सलग वेळ मिळालाच नाही. अनेकदा सुचवून पाहिलं तुला पण आता स्पष्टच विचारते.. परत जाऊया त्या चाय डेट वर?

वाट्टेल ते.

गरम बातमी आणते मी ऑफिस मधली.. आणि भरपूर काय काय घाईत बोलत सुटते नुसती.. तेव्हा मग तू निवांत मागे टेकून गुढघ्याला मिठी घालून बसतोस.. अशा अविर्भावात की आता अर्धा तास तरी काय थांबत नाही ही..

अशी भरकटत जाते तेव्हा मी नाही मोजून मापुन बोलत. काय काय बोलत असेन तेव्हा आठवत देखील नाही नंतर.
तू पण बोलू शकतोस हवं ते. बिनधास्त.
अडखळायचं कशाला??
Embarrass तर अज्जीबात होऊ नकोस.

हवे ते..हवे तसे शब्द वापर. थेट.
खऱ्या (आणि दुसऱ्या_तिसऱ्या जे असतील त्या अर्थांसहित). नवीन अर्थ सापडेल आपल्याला. आपल्यासाठीचं secret meaning. दोघांसाठी फ़क्त.
नंतर कधीतरी आठवून आपण स्वतःशीच् हसू. काय अर्थ काढला होता! म्हणून गम्मत वाटेल.
"काहीही" वाला विचार केला असेल आपण; तेव्हा "आवश्यक" असेल तो.

शिवाय हे आत्ता कुठून अचानक डोक्यात आलं? नुकतीच ओळख होती तेव्हादेखिल "नेमकं" काय ते विचारलं होतंस तू. भीड़भाड़ न ठेवता. "Impression" काय पडेल अशी काळजी न करता.
मग आता काय दुरुस्ती होणार यापुढे?
आता सवय लावलीस तू "वाट्टेल ते बोलण्याची" आणि "ऐकण्याची".
विशेष अशा साखर पेरलेल्या शब्दांपासून " वैतागलेल्या "फकारा"पर्यन्त. भरपूर ऐकलय.

गोड शब्दात मस्का मी पण मारते आणि ड्राइव करताना कचकचित शिवी देखील येते तोंडात.
सब चलता है!
तूच म्हणतोस तसं.. be true.. be Original..

रंगत त्यातच आहे न.
आपलेच शब्द आपल्याला ऐकू येतील.
"बघ बघ तूच बोलला होतास हे" असं म्हणून नंतर भांडता येईल त्यावर.

माहितीय.. कॉलेजमधे असताना असं वाट्टेल ते बोलला असणार तू.. आणि आता भाषा एकदम "sophisticated" झालेली असणार. ते बरोबर आहे..
पण असं होणं सुद्धा अगदीच साहजिक आहे.

Believe me.. याबद्दल "असं कसं बोलला हां?" असा "गहन" विचार नाही करत बसणार मी. बिलकुलच नाही.

Playlist.

खूप कधीतरी पूर्वी जेवढ़यास तेवढं कामापुरतं भेटलो तेव्हा औपचारिकता डोक्यात ठेवून  बोलणं थांबायला हवं होतं..

टेंडर भरायची घाई असताना गाणं वगैरे सुचायची वेळच नव्हती ती.
पण झालं तसं.
कुठून कुठे आलो अशा emotional nostalgia मधे अड़कायचं नाहिये मला आत्ता.

पण परवा त्या गाण्या वरुन मी सांगायला लागले तुला.. आणि तू मात्र..
"आता तू हे सांगत बसणारेस का?"

हो; तुलाच सांगणार मी. तू ऐकलंच पाहिजेस..
"आपकी आँखोंमें क्या साहिल भी मिलते है कहीं"
हे असं काव्य वगैरे पहिल्यांदा खरं झालेलं अनुभवलं आणि ते पोचलंच पाहिजे तुझ्यापर्यन्त.
गाणं आणि मी त्याक्षणी करत असलेला विचार तुला समजलेला असतो; पण तरीही मला ते तुला "convey" करायचं असतं; शब्दात मांडायचं असतं. माझ्याच भाषेत सांगायचं तर "भारी" वाटतं मग मला खूप.

स्वप्न हे माझे तुझे अन् पापण्यांचे उम्बरे__ याचं भाषांतर "barriers of eyelashes असं केलं होतं मी.. आठवतंय ना? इतकं "उच्च" मराठी कधी कळणार तुला.. त्यापेक्षा अर्थ सांगितलेला बरा.
तेव्हाच कधीतरी मग मी "दर्द" (!) नावाची प्लेलिस्ट डिलीट करून टाकली. असं काही ऐकावंस वाटत नाही आता. दुःखी गाणी भरली होती त्यात..ऐकली की इतकं निराश वाटायचं न मला. प्रेमभंग झाल्यासारखं..उगीचच स्वतःला त्रास द्यायचा.
मस्त colorful गाणी ऐकते.. full volumn मधे..सतत गुणगुणते..
प्रत्येक गाण्याच्या प्रत्येक ओळीला संदर्भ आहे आणि तो तुझा आहे. music composer.. lyrics.. singer या माहीत असलेल्या गोष्टिंच्या पलीकडे त्या गाण्याला जो "अर्थ" आहे न; तो तुझ्यामुळे मिळाला आहे.
आसमाँ के नीचे पासून सूरज डूबा है पर्यन्त आणि तुम आ गए हो पासून गंदी बात पर्यन्त..मी सगळं तुझ्याशी "relate" करते.
मधेच emotional होऊन एक-दोन ओळी लिहून पाठवते तुला. व्यक्त होण्याचा किती छान रस्ता आहे न हा?

सजदा, आशकी, हया, तनहाई असले शब्द असुदेत किंवा आपले नेहमीचे ओळखीचे दिल..धड़कन.. दीवानगी आणि अजून काही. "उमजल्याशी कारण"!

तू तेव्हा मला फरमाईश केलेलं गाणं "आज़ जानेकी ज़िद ना करो" हे मी अजूनही "prepare" केलेलं नाही. ते गाणं सुचवायचं कारण मला कळलंच नव्हतं तेव्हा.
गाणं कधी तयार करीन माहित नाही.. पण "जानेकी ज़िद" कधीच कधीच करणार नाही.

Till eternity

Till Eternity

कुठलेही जर-तर डोक्यात आलेच नाहीत. सगळं होणारच...ते देखील मनासारखं असं गृहीतच धरलं मी.. त्यामुळे माझ्या छोट्याश्या प्रश्नावर जेव्हा प्रतिप्रश्न आला तुझा.. तेव्हा मला हवं तसं "practical" उत्तर नव्हतंच.. 

"कधीपर्यन्त?"

माहीत नाही. Wild guess वगैरे मला नाही जमत. आणि तसा तो करायचा देखील नाहिये.. 

फ़क्त इतकंच माहितीय... की हे असंच राहिलं पाहिजे.. सगळ्या प्रश्न-उत्तरांसकट.. सर्व उन्हाळे-पावसाळे..सगळे चढ़-उतार..भांडणं.. समजावणं..

विसरायचं नाही म्हणजे सगळे सल्ले..मागितलेले.. आणि न-मागितलेले सुद्धा..तसेच राहायला हवे आहेत. सगळी अंतरं..मर्यादा आणि झुगारलेली बंधने पण तशीच राहायला हवीत. शिवाय आपण करून घेतलेल्या समजुती.. आणि हवेत बांधलेले बंगले..तसंच. 

महत्वाचं म्हणजे हे सगळं असं करायची जिम्मेदारी तू घ्यायला हवीस. 

आई म्हणते तसं.. मला काय फार माणसं जोडायला जमत नाही.. आणि जोडली गेलीच तरी टिकत तर त्याहुन नाहीत.. जी काही जवळची माणसं आहेत ती त्यांच्याच चांगुलपणामुळे..

मी विशेष प्रयत्न करत नाही आणि याची भीती वाटते मला कधी कधी.. 

तू म्हणतोस तसं टोकंच गाठते मी.. आणि काही विचार न करता सगळं संपलं असं ठरवून टाकते..

 तर..सांगायची गोष्ट म्हणजे..तू दुर्लक्ष कर अशा वेडेपणाकड़े..(जसं नेहमीच करतोस आणि वर हसतोस) आणि समजून घे..म्हणजे सहज होउन जाईल सगळं.. सोप्पं..

आधी सांगितल्या त्या गोष्टी ज़रा जास्त च serious झाल्या का? मग कॉफी आणि चिकन सॅंडविच पण तसंच राहिलं पाहिजे.. तो नाव छापलेला टी शर्ट आणि कप देखील.. सगळे सेल्फीज आणि मेसेज पण.. 

कधीपर्यन्त.. तर  तू emotional उत्तर दिलंस तेच बरोबर होतं..

Till Eternity..