चाय डेट

फार्म हाउस वरुन परत येत होतो तेव्हाची गोष्ट. रेल्वे क्रॉसिंग लागलं वाटेत आणि चहा प्यायला थांबलो. कशी निवांत वेळ होती न. शांत, स्तब्ध उतरलेली उन्हं. "मे" मधला संध्याकाळचा वारा. मोकळा रस्ता. पोहोचायची घाई नाही. शहरापासून दूर, रोखलेल्या नजरा नाहीत.
"अमृततुल्य" जवळ थांबलो. तू जाऊन चहा आणलास.
"कॉफ़ी & कुकिज" की दिल बहलाने वाली बात नहीं थी. बस कटिंग चाय..
गाडीतच बसून चहा प्यायला.
खरोखर असं वाटत होतं की हा क्षण असाच राहावा. कसलीही मोहोर उमटलेली नाही त्यावर. कुठलेही ओढून ताणून आणलेले विषय नाहीत किंवा शांततेच्या जागा भरायला शोधलेले व्यर्थ शब्द नाहीत.
जो वेळ त्या आधी आपण एकमेकांबरोबर होतो तो देखील तेव्हा गिरवावासा वाटला नाही. तू आणलेल्या स्ट्रॉबेरीजचा वास गाडीत भरून राहिला होता आणि मला उगीचच गोड वाटत होतं. फार्म हाऊस वरुन उचललेलं पुस्तक चाळलं जरासं. वेड्यावाकड्या अक्षरात तुझं नाव लिहीलं होतं त्यावर. "बाइंडिंग करायला हवंय" असं स्वतःशीच बोलले. जेमतेम पंधरा वीस मिनिटं असू तिथे, न?


" निघायचं?"  इतकंच विचारलंस तू; केवळ अर्ध्या तासाचं अंतर जायचं होतं आता.

आपण अनेकदा आपल्या कॉफ़ी डेट्स बद्दल बोलतो.. ठरवतो. Expensive kind of.. साजेसे कपडे वगैरे घालून जातो. तिथला माहौल पकडण्यासाठी फ़ोटो तर अनेकदा काढतो.

पण मला आजकाल परत परत ही चाय-डेट आठवते. अचानक समोर आलेली.
माझी सुट्टी संपली त्यादिवशी आणि नंतर तुला देखील सलग वेळ मिळालाच नाही. अनेकदा सुचवून पाहिलं तुला पण आता स्पष्टच विचारते.. परत जाऊया त्या चाय डेट वर?