वाट्टेल ते.

गरम बातमी आणते मी ऑफिस मधली.. आणि भरपूर काय काय घाईत बोलत सुटते नुसती.. तेव्हा मग तू निवांत मागे टेकून गुढघ्याला मिठी घालून बसतोस.. अशा अविर्भावात की आता अर्धा तास तरी काय थांबत नाही ही..

अशी भरकटत जाते तेव्हा मी नाही मोजून मापुन बोलत. काय काय बोलत असेन तेव्हा आठवत देखील नाही नंतर.
तू पण बोलू शकतोस हवं ते. बिनधास्त.
अडखळायचं कशाला??
Embarrass तर अज्जीबात होऊ नकोस.

हवे ते..हवे तसे शब्द वापर. थेट.
खऱ्या (आणि दुसऱ्या_तिसऱ्या जे असतील त्या अर्थांसहित). नवीन अर्थ सापडेल आपल्याला. आपल्यासाठीचं secret meaning. दोघांसाठी फ़क्त.
नंतर कधीतरी आठवून आपण स्वतःशीच् हसू. काय अर्थ काढला होता! म्हणून गम्मत वाटेल.
"काहीही" वाला विचार केला असेल आपण; तेव्हा "आवश्यक" असेल तो.

शिवाय हे आत्ता कुठून अचानक डोक्यात आलं? नुकतीच ओळख होती तेव्हादेखिल "नेमकं" काय ते विचारलं होतंस तू. भीड़भाड़ न ठेवता. "Impression" काय पडेल अशी काळजी न करता.
मग आता काय दुरुस्ती होणार यापुढे?
आता सवय लावलीस तू "वाट्टेल ते बोलण्याची" आणि "ऐकण्याची".
विशेष अशा साखर पेरलेल्या शब्दांपासून " वैतागलेल्या "फकारा"पर्यन्त. भरपूर ऐकलय.

गोड शब्दात मस्का मी पण मारते आणि ड्राइव करताना कचकचित शिवी देखील येते तोंडात.
सब चलता है!
तूच म्हणतोस तसं.. be true.. be Original..

रंगत त्यातच आहे न.
आपलेच शब्द आपल्याला ऐकू येतील.
"बघ बघ तूच बोलला होतास हे" असं म्हणून नंतर भांडता येईल त्यावर.

माहितीय.. कॉलेजमधे असताना असं वाट्टेल ते बोलला असणार तू.. आणि आता भाषा एकदम "sophisticated" झालेली असणार. ते बरोबर आहे..
पण असं होणं सुद्धा अगदीच साहजिक आहे.

Believe me.. याबद्दल "असं कसं बोलला हां?" असा "गहन" विचार नाही करत बसणार मी. बिलकुलच नाही.