Playlist.

खूप कधीतरी पूर्वी जेवढ़यास तेवढं कामापुरतं भेटलो तेव्हा औपचारिकता डोक्यात ठेवून  बोलणं थांबायला हवं होतं..

टेंडर भरायची घाई असताना गाणं वगैरे सुचायची वेळच नव्हती ती.
पण झालं तसं.
कुठून कुठे आलो अशा emotional nostalgia मधे अड़कायचं नाहिये मला आत्ता.

पण परवा त्या गाण्या वरुन मी सांगायला लागले तुला.. आणि तू मात्र..
"आता तू हे सांगत बसणारेस का?"

हो; तुलाच सांगणार मी. तू ऐकलंच पाहिजेस..
"आपकी आँखोंमें क्या साहिल भी मिलते है कहीं"
हे असं काव्य वगैरे पहिल्यांदा खरं झालेलं अनुभवलं आणि ते पोचलंच पाहिजे तुझ्यापर्यन्त.
गाणं आणि मी त्याक्षणी करत असलेला विचार तुला समजलेला असतो; पण तरीही मला ते तुला "convey" करायचं असतं; शब्दात मांडायचं असतं. माझ्याच भाषेत सांगायचं तर "भारी" वाटतं मग मला खूप.

स्वप्न हे माझे तुझे अन् पापण्यांचे उम्बरे__ याचं भाषांतर "barriers of eyelashes असं केलं होतं मी.. आठवतंय ना? इतकं "उच्च" मराठी कधी कळणार तुला.. त्यापेक्षा अर्थ सांगितलेला बरा.
तेव्हाच कधीतरी मग मी "दर्द" (!) नावाची प्लेलिस्ट डिलीट करून टाकली. असं काही ऐकावंस वाटत नाही आता. दुःखी गाणी भरली होती त्यात..ऐकली की इतकं निराश वाटायचं न मला. प्रेमभंग झाल्यासारखं..उगीचच स्वतःला त्रास द्यायचा.
मस्त colorful गाणी ऐकते.. full volumn मधे..सतत गुणगुणते..
प्रत्येक गाण्याच्या प्रत्येक ओळीला संदर्भ आहे आणि तो तुझा आहे. music composer.. lyrics.. singer या माहीत असलेल्या गोष्टिंच्या पलीकडे त्या गाण्याला जो "अर्थ" आहे न; तो तुझ्यामुळे मिळाला आहे.
आसमाँ के नीचे पासून सूरज डूबा है पर्यन्त आणि तुम आ गए हो पासून गंदी बात पर्यन्त..मी सगळं तुझ्याशी "relate" करते.
मधेच emotional होऊन एक-दोन ओळी लिहून पाठवते तुला. व्यक्त होण्याचा किती छान रस्ता आहे न हा?

सजदा, आशकी, हया, तनहाई असले शब्द असुदेत किंवा आपले नेहमीचे ओळखीचे दिल..धड़कन.. दीवानगी आणि अजून काही. "उमजल्याशी कारण"!

तू तेव्हा मला फरमाईश केलेलं गाणं "आज़ जानेकी ज़िद ना करो" हे मी अजूनही "prepare" केलेलं नाही. ते गाणं सुचवायचं कारण मला कळलंच नव्हतं तेव्हा.
गाणं कधी तयार करीन माहित नाही.. पण "जानेकी ज़िद" कधीच कधीच करणार नाही.