Pure Harmony

"प्लीज् बरंका"
असे "आवरा"वाल्या टोन मधले तुझे शब्द ऐकून गम्मत वाटली मला.
हे माझे शब्द आहेत. ख़ास माझे.
तू जसेच्या तसे चपखल वापरलेस. अगदी लहेज्यासकट.

"तू नेहमीच अशी टिपिकल पुणेरी पेठी बोलतेस का?"
जेमतेम ओळखीच्या दिवसात तूच विचारलं होतंस मला.

जसा काही तू ह्या गावचाच नाहीस. म्हणजे पेठी नाहीयेस पण किमान पुण्याचा तर नक्कीच आहेस ना?
 आणि हो मी अशीच बोलते. मुद्दाम टोचून बोलायचं डोक्यात नसतंच; पण सवयच आहे तशी. सरळ म्हणून काही बोलायचं नाही. आणि आजकाल तू देखील ते सहीसही उचललं आहेस. तुझ्या नकळत तू माझ्यासारखं बोलायला लागला आहेस. झेपत नसताना पण कुठले कुठले अवघड मराठी शब्द वापरतोस.
"तुझ्याबरोबर राहून बाकी काही नाही तरी माझं मराठी सुधारणार हे नक्की" हे असले आहेर देतोस वर.

तू सारखीच माझ्या "ऐक ना" ची नक्कल करतोस. शिवाय असं का विचारल्यावर "तू बोलतेसच अशी गोड आणि ठसक्यात; एकदम ओरिजिनल!" हे उत्तर मिळतं.

माझी गोष्ट काही वेगळी नाही. तुम्हारी बोली बोलने लगी हूँ मैं ! केवळ तुझे शब्दच नाहीत तर तुझाच attitude_approach. तू बोलतोस तसं सहज सोप्पं बोलते.

एरवी इतकी धार असते ना माझ्या शब्दांना. एकदम फटकळ. तोडून टाकते मी सहज. पण आता हळूहळू तुझ्यासारखं जमायला लागलं मला. बोथट होऊन जाते जेव्हा तुझ्याशी बोलते. अगदीच नरम. काळजीपूर्वकच म्हण ना.

संगत का असर म्हणावं तर इतकेही वरचेवर भेटत नाही आपण. फोनवर बोलायच्या वेळा अगदीच कमी येतात. तरीही "संवादी" आहोत.
ख़ास माझे शब्द आता तुझेही झालेत. तसे ते तुझ्या तोंडून ऐकताना अजूनच ख़ास वाटतं.

Now we speak the same language. काही तुझे तर काही माझे शब्द. "कनेक्ट" झाल्यासारखं वाटतं. आपल्या मधे असलेले अनेक फरक तेव्हा धूसर होतात. आपल्या गाण्यांच्या आपल्या चाली बांधतो आपण. नेमके सूर जुळल्याचं समाधान.
Pure Harmony!